ایــــــــن روزهــــــــا

جــــــــــای خــــــالی تــــــــــورا

بـــــــــا عروســـــــــــکی پـــــــــــر

میکــــــــنم...

همـــــــانــــــــــند توســــــــــت...

مــــــــرا دوســـــــــت نـــــدارد...

ولـــــــــی هــــــرچه هســــــــت...

دل شکســــــــــتن بلــــــــــد

نیســــــــــــت...

همــــــــــه خیــــــابان هـــــا سبــــــــــــز شـــــــد...

از آن روز کــــــــه مــــــــرا کـــــــــاشتــــــی وبا دیگــــــــــــری رفـــــــتی...

کــــــــرم زشـــــــت بــــود...

پیـــــــــــــله بســـــــــــــــت...

پــــــــــروانه شـــــــد...

زیبــــــــــــــــاشـــــــــــد...

رفـــــــــــــــــت...

حکـــــــــــــایــــــــــــــت توســـــــــــــــت...

که بــــــــا من اوج گــــــــــــرفتـــــــــــی...

وشـــــــدی مــــــــــال دیگـــــــــــــری...

نپـــــــــــرس...

هیــــــچ از دلــــــــــــم نپــــــــــــــــرس...

همیـــــــــــن «چــــــــــــــــــه خبـــــــــــــــــر»...

همیـــــــــــــــن «چـــــــــــــه میـــــــــکنـــــــــــی ایـــــــــن روزهـــــــــا؟»...

ســـــــــــوال بـــــــــــدی اســــــــــــــــت...

این شبــــــــــــــها چقـــــــــــــدر دلـــــــــم میخـــــــــواهد

کســــــی آرام بگویـــــــــد:بمیــــــــــــری انشــــــــــاللــــه

و مـــن هـــــم بگویــــــم آمیــــــــــــــن....

یادم می آیـــــــــد گفته بـــــــــودی :ســــاده وکوتــــــــاه نویسی را دوســـــت داری...

فقـــــــط دو کلـــــــــــمه...

برگــــــــــرد...دلتنگــــــــــــم